[ powrót ] [ Spis treści ] [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ dalej ]

Instalacja Debiana GNU/Linux 2.2 dla architektury Intel x86
Część 7 - Początkowa konfiguracja systemu przy użyciu programu dbootstrap


7.1 Wprowadzenie do dbootstrap

dbootstrap to program uruchamiany po załadowaniu systemu instalacyjnego. Jest on odpowiedzialny za początkową konfigurację systemu i instalację ``systemu podstawowego''.

Głównym zadaniem programu dbootstrap, oraz głównym celem początkowej konfiguracji systemu, którą przeprowadzisz, jest ustawienie pewnych podstawowych elementów systemu. Przy jego pomocy ładuje się konieczne ``moduły jądra'', czyli sterowniki dołączane do jądra w odpowiednim momencie. Modułami są sterowniki urządzeń pamięci masowych, kart sieciowych, obsługa języków oraz obsługa innych urządzeń zewnętrznych, których obsługa nie została wbudowana w jądro, które wybrałeś/wybrałaś.

Przy pomocy dbootstrap wykonuje się też takie czynności jak partycjonowanie i formatowanie dysku, jak i konfigurację urządzeń sieciowych. Konfiguracja tych elementów systemu odbywa się na początku, ponieważ często jest to konieczne do poprawnego działania systemu.

dbootstrap jest prostą aplikacją z interfejsem znakowym, zaprojektowaną do działania w różnych sytuacjach (na przykład do instalacji przez połączenie szeregowe). Jest łatwy w użyciu. Poprowadzi Cię przez instalację krok po kroku. Możesz także wrócić i powtórzyć niektóre kroki, jeśli popełnisz błąd.

W programie dbootstrap można poruszać się przy pomocy klawiszy strzałek, klawisza Enter oraz Tab.


7.1.1 Używanie powłoki i przeglądanie dziennika systemowego

Jeśli jesteś doświadczonym użytkownikiem UNIX-a lub Linuksa, naciśnij Lewy Alt-F2 aby przenieść się do drugiej konsoli wirtualnej. W tym celu należy nacisnąć w tym samym momencie klawisz Alt po lewej stronie klawisza ``space'' i klawisz funkcyjny F2. Po zmianie konsoli należy nacisnąć klawisz Enter, co spowoduje uruchomienie powłoki ash, która jest klonem powłoki Bourne'a. W tym momencie system działa z RAM-dysku i jest dostępny ograniczony zestaw narzędzi. Można zobaczyć ich listę wpisując polecenie ls /bin /sbin /usr/bin /usr/sbin. Aby wykonać wszystkie potrzebne czynności należy używać odpowiednich pozycji w menu - powłoka i komendy są udostępnione tylko na wypadek kłopotów. W szczególności należy używać menu w celu aktyacji partycji wymiany, ponieważ system instalacyjny nie jest w stanie wykryć, że zrobiono to z powłoki. Naciśnij Lewy Alt-F1 aby powrócić do menu. Linux udostępnia do 64 konsol wirtualnych, ale dyskietka Rescue Floppy używa tylko kilku z nich.

Komunikaty błędów są przekierowywane na trzecią konsolę wirtualną (inaczej tty3). Można dostać się na nią naciskając Lewy Alt-F3 (przytrzymać klawisz Alt i nacisnąć klawisz funkcyjny F3), a powrócić do dbootstrap przy pomocy Lewy Alt-F1.

Komunikaty te można też znaleźć w /var/log/messages. Po zakończeniu instalacji plik ten jest kopiowany do /var/log/installer.log w nowym systemie.


7.2 ``Uwagi dotyczące wydania''

Pierwszy ekran, który zobaczysz po starcie dbootstrap to ``Uwagi dotyczące wydania''. Ekran ten przedstawia wersję boot-floppies, której właśnie używasz i krótko przedstawia rozwijających Debiana.


7.3 ``Główne menu procedury instalacyjnej systemu Debian GNU/Linux''

Możesz zobaczyć okienko dialogowe z napisem ``Program instalacyjny rozpoznaje aktualny stan instalacji aby określić kolejny etap.'' W przypadku niektórych systemów zniknie ono zbyt szybko, aby je odczytać. Będziesz je widzieć pomiędzy etapami głównego menu. Program instalacyjny, dbootstrap, będzie sprawdzać stan systemu przed każdym krokiem. Dzięki temu można zrestartować instalację nie tracąc wykonanej już pracy. Jeśli będziesz musiał/musiała przerwać instalację w samym środku, to przy następnej próbie konieczne będzie tylko skonfigurowanie klawiatury, ponowne aktywowanie partycji wymiany i ponowne zamontowanie zainicjalizowanych wcześniej partycji. Wszystkie inne czynności, które były wykonane zostaną zapamiętane i nie trzeba ich będzie powtarzać.

Podczas całej instalacji będzie widoczne główne menu, zatytułowane ``Główne menu procedury instalacyjnej systemu Debian GNU/Linux''. Pozycje u góry menu będą zmieniały się odzwierciedlając postęp w instalacji. Phil Hughes napisał w Linux Journal, że nawet kurę można by nauczyć instalować Debiana! Chodziło mu o to, że instalacja polega głownie na stukaniu w klawisz Enter. Na pierwszej pozycji w menu instalacyjnym jest zawsze czynność, którą powinno się wykonać wnioskując na podstawie tego, co już zostało zrobione. Pozycja ta jest zatytułowana ``Dalej''.


7.4 ``Konfiguracja klawiatury''

Przesuń podświetlenie na pozycję ``Dalej'' i naciśnij klawisz Enter aby przejść do menu konfiguracji klawiatury. Wybierz klawiaturę odpowiadającą Twojemu językowi lub coś podobnego, jeśli nie jest dostępny typ, który chciałbyś/chciałabyś wybrać.[5] Po zainstalowaniu systemu będzie można wybrać klawiaturę spośród większej ilości ustawień (w tym celu należy jako root uruchomić program kbdconfig po zakończeniu instalacji).

Przesuń podświetlenie na wybraną pozycję i naciśnij Enter. Do przesuwania podświetlenia użyj klawiszy strzałek - są w tym samym miejscu we wszystkich układów klawiatury.

Jeśli instalujesz system na bezdyskowej stacji roboczej możesz pominąć kilka następnych kroków, ponieważ nie istnieją żadne lokalne dyski, które można by podzielić. W tym przypadku następnym krokiem będzie ``Konfiguracja sieci'', Rozdział 7.14. Po nim system instalacyjny poprosi Cię o zamontowanie głównej partycji NFS - patrz rozdział ``Zamontowanie uprzednio przygotowanej partycji'', Rozdział 7.9.


7.5 Ostatnia szansa!

Powiedzieliśmy Ci, aby zrobić kopie zapasowe dysków? Nadchodzi pierwsza okazja na omyłkowe wykasowanie zawartości wszystkich dysków i zarazem ostatnia szansa na uratowanie starego systemu w razie późniejszej pomyłki. Jeśli jeszcze nie zrobiłeś/zrobiłaś kopii wszystkich dysków wysuń dyskietkę z napędu, zresetuj system i zrób kopie zapasowe.


7.6 ``Podział dysku na partycje''

Jeśli nie podzieliłeś/podzieliłaś dysków aby utworzyć partycję na system plików Linuksa i partycję wymiany, tj. tak, jak to opisano w rozdziale Partycjonowanie przed instalacją, Rozdział 4.6, następnym krokiem będzie ``Podział dysku na partycje''. Jeśli utworzyłeś/utworzyłaś przynajmniej jedną partycję Linuksa i przynajmniej jedną partycję wymiany, pozycją ``Dalej'' będzie ``Przygotowanie i aktywowanie partycji wymiany''. Możliwe jest, że nawet ta pozycja się nie ukaże, jeśli Twój system ma mało pamięci i partycja wymiany została aktywowana zaraz po starcie systemu instalacyjnego. Niezależnie od tego, co znajduje się na pozycji ``Dalej'' możesz użyć klawisza strzałki w dół aby wybrać ``Podział dysku na partycje''.

Menu ``Podział dysku na partycje'' przedstawia listę urządzeń dyskowych, które można przepartycjonować i uruchamia program do partycjonowania. Musisz utworzyć przynajmniej jedną partycję ``Linux native'' (typ 83) i w większości przypadków również przynajmniej jedną partycję wymiany ``Linux swap'' (typ 82), jak to wyjaśniono w rozdziale Dzielenie dysku twardego na partycje, Część 4. Jeśli nie masz pewności co do tego, jak podzielić dysk wróć do tego rozdziału i przeczytaj go.

W zależności od Twojej architektury możesz użyć różnych programów. Oto programy lub program dostępne dla Twojej architektury:

fdisk
Podstawowy program do partycjonowania dla Linuksa, dobry dla ekspertów; przeczytaj stronę podręcznika systemowego dla programu fdisk.

Zachowaj ostrożność jeśli masz na dysku partycje FreeBSD. Jądra instalacyjne obsługują te partycje, ale sposób, w jaki fdisk je przedstawia (lub nie) może zmienić nazwy poszczególnych urządzeń. Zachowaj ostrożność i przeczytaj Linux+FreeBSD HOWTO.

cfdisk
Prosty w użyciu, pełnoekranowy program do partycjonowania dla reszty z nas; przeczytaj stronę podręcznika systemowego dla programu cfdisk.

Zwróć uwagę na to, że cfdisk w ogóle nie obsługuje partycji FreeBSD, więc nazwy partycji mogą się różnić.

Jeden z tych programów zostanie uruchomiony po wybraniu pozycji ``Podział dysku na partycje'' z menu. Jeśli nie zostanie uruchomiony ten program, którego chcesz użyć, możesz zamknąć go, przejść do powłoki (konsola 2) i ręcznie wpisać nazwę programu (z ewentualnymi argumentami), którego chcesz użyć. Następnie pomiń krok ``Podział dysku na partycje'' w programie dbootstrap i przejdź do następnego.

Zalecamy użycie partycji wymiany, choć jeśli nalegasz można się bez niej obejść o ile Twój system ma conajmniej 12MB pamięci RAM. Jeśli nie chcesz partycji wymiany, kontynuuj wybierając z menu ``Kontynuacja bez partycji wymiany''.

Pamiętaj, aby oznaczyć partycję startową jako ``Bootable''.


7.7 ``Przygotowanie i aktywowanie partycji wymiany''

Będzie to kolejny krok po utworzeniu conajmniej jednej partycji partycji. Możesz zainicjalizować i uaktywnić nową partycję lub uaktywnić wcześniej zainicjalizowaną partycję albo w ogóle kontynuować bez tworzenia partycji wymiany. Zawsze można zainicjalizować już wcześniej zainicjalizowaną partycję, więc wybierz ``Przygotowanie i aktywowanie partycji wymiany'', chyba że na pewno wiesz co robisz.

Wybranie tej pozycji spowoduje wyświetlenie okienka dlalogowego z napisem ``Proszę wskazać partycję, która zostanie aktywowana jako urządzenie wymiany.''. Domyślnie powinna zostać przedstawiona partycja, którą już do tego celu skonfigurowałeś/skonfigurowałaś. Jeśli tak jest, po prostu naciśnij Enter.

Następnie pojawia się prośba o potwierdzenie, ponieważ inicjalizacja niszczy wszystkie dane uprzednio znajdujące się na tej partycji. Jeśli wszystko jest w porządku, wybierz ``Tak''. Możesz zobaczyć błysk na ekranie w momencie uruchomienia programu inicjalizującego.


7.8 ``Przygotowanie partycji Linuksa''

W tym momencie następną pozycją do wyboru powinno być ``Przygotowanie partycji Linuksa''. Jeśli tak nie jest, oznacza to, że nie ukończyłeś/ukończyłaś jeszcze partycjonowania dysku, albo że nie wybrałeś/wybrałaś jeszcze żadnej z pozycji decydującej o tym, co zrobić z partycją wymiany.

Możesz zainicjalizować partycję Linuksa lub zamontować już wcześniej zainicjalizowaną partycję. Zwróć uwagę na to, że przy pomocy programu dbootstrap nie jest możliwe zainstalowanie nowego systemu na starym bez zniszczenia tego pierwszego. Jeśli chcesz tylko dokonać aktualizacji istniejącego systemu Debian, nie musisz używać programu dbootstrap - Debian jest w stanie sam się zaktualizować. Więcej informacji na temat tego, jak wykonać aktualizację do wersji Debian 2.2 znajduje się w instrukcjach dotyczących aktualizacji.

Dlatego jeśli chcesz użyć istniejących partycji, które nie są puste, powinieneś/powinnaś je zainicjalizować (powoduje to wymazanie wszystkich plików). Co więcej, konieczne jest zainicjalizowanie wszystkich partycji utworzonych w czasie partycjonowania. W zasadzie jedynym powodem, dla którego można by zamontować partycję bez jej inicjalizacji jest montowanie partycji, na której wykonało się już wcześniej jakąś część instalacji przy pomocy tej samej wersji systemu instalacyjnego.

Wybierz pozycję ``Przygotowanie partycji Linuksa'' aby zainicjalizować i zamontować partycję /. Pierwsza partycja, którą zamontujesz lub zainicjalizujesz będzie zamontowana jako / (partycja główna).

Zostanie zadane pytanie o to, czy zachować zgodność z jądrem Linux wcześniejszym niż 2.2. Jeśli odpowiesz tutaj ``Nie'', nie będzie możliwe używanie instalowanego systemu z jądrem 2.0 lub wcześniejszym, z powodu pewnych opcji systemu plików, których starsze jądra nie obsługują. Jeśli masz pewność, że nigdy nie będziesz używać jądra 2.0 lub wcześniejszego, możesz tutaj odpowiedzieć ``Nie''. Domyślną wartością jest ``Tak'', co pozwala zachować zgodność.

System zapyta Cię także czy ma sprawdzić twarde dyski. Domyślnie pomija się te testy, ponieważ może zabrać to dużo czasu, a poza tym nowoczesne dyski same wykrywają uszkodzone sektory i radzą sobie z nimi. Jednak jeśli nie masz pewności co do jakości Twojego systemu lub masz stary sprzęt, dobrze jest sprawdzić dyski.

Następne okna dialogowe to tylko prośby o potwierdzenie. Zostaniesz poproszony/poproszona o potwierdzenie swoich decyzji, ponieważ formatowanie partycji niszczy ich zawartość. Zostanie też podana informacja o tym, że jedna z partycji zostaje zamontowana jako /, czyli główny system plików.[6]

Po zamontowaniu partycji /, jeśli masz inne partycje, które chciałbyś/chciałabyś przygotować i zamontować, wybierz z menu ``Alternatywa''. Dotyczy to tych, którzy mają oddzielne partycje przeznaczone na katalogi /boot, /var, /usr lub inne, które powinny zostać zainicjalizowane i/lub zamontowane teraz.


7.9 ``Zamontowanie uprzednio przygotowanej partycji''

Alternatywą dla ``Przygotowanie partycji Linuksa'', Rozdział 7.8 jest krok ``Zamontowanie uprzednio przygotowanej partycji''. Użyj go, jeśli chcesz wznowić instalację, która została przerwana, lub jeśli chcesz zamontować partycję, na której masz dane, które chcesz zachować, lub która została wcześniej sformatowana.

Jeśli instalujesz system na bezdyskowej stacji roboczej w tym momencie powinieneś/powinnaś zamontować główną partycję z serwera NFS. Określ ścieżkę do serwera NFS w standardowej składni NFS, to znaczy nazwa-lub-IP-serwera:ścieżka-zasobu. Jeśli chcesz zamontować teraz również inne systemy plików, możesz to zrobić w tym momencie.

Jeśli jeszcze nie skonfigurowałeś/skonfigurowałaś sieci jak to opisano w ``Konfiguracja sieci'', Rozdział 7.14, to wybór instalacji NFS poprosi Cię o to.


7.10 Montowanie partycji nie obsługiwanych przez program dbootstrap

W niektórych szczególnych przypadkach dbootstrap może nie wiedzieć jak zamontować Twoje systemy plików. Jeśli jednak jesteś doświadczonym użytkownikiem Linuksa, możesz przejść na tty2 i ręcznie wpisać komendy potrzebne do zamontowania danej partycji.

Jeśli ręcznie montujesz partycję główną dla Twojego nowego systemu, zamontuj ją w katalogu /target, wróć do programu dbootstrap i kontunuuj instalację (czasem może być konieczne wybranie opcji ``Wyświetlenie tabeli partycji'', dzięki czemu dbootstrap będzie mógł na nowo odnaleźć się w procesie instalacji.

W przypadku ręcznego montowania partycji innych niż główna, będzie konieczna również ręczna modyfikacja nowego pliku fstab, aby te partycje zostały zamontowane automatycznie przy starcie systemu. Oczywiście zaczekaj aż dbootstrap utworzy ten plik (/target/etc/fstab) zanim zaczniesz go modyfikować.


7.11 ``Instalacja jądra i modułów systemu operacyjnego''

Następnym krokiem jest instalacja jądra i jego modułów w nowym systemie.

Zobaczysz menu urządzeń, z których można zainstalować jądro. Wybierz urządzenie, z którego chcesz zainstalować jądro i moduły. Zwróć uwagę, że możesz wybrać dowolne z podanych urządzeń --- nie musisz wybierać tego, z którego uruchomiłeś/uruchomiłaś instalację (patrz Metody instalacji Debiana, Część 5).

Zwróć uwagę, że przedstawione opcje zależą od tego, jaki sprzęt wykrył dbootstrap. Jeśli instalujesz system z oficjalnego CD-ROM-u, program powinien automatycznie go użyć, nie pytając Cię nawet z jakiego urządzenia zainstalować system (chyba, że używasz opcji verbose). Jeśli program poprosi Cię o płytę CD, pamiętaj aby wsunąć do napędu płytę numer jeden.

Jeśli instalujesz z lokalnego systemu plików, masz do wyboru dwie opcje: ``harddisk'', jeśli partycja z potrzebnymi plikami jeszcze nie jest zamontowana, lub ``mounted'' w przeciwnym wypadku. W obu przypadkach system najpierw poszuka plików w katalogu dists/potato/main/disks-i386/current. Jeśli ich tam nie znajdzie, poprosi Cię o wskazanie ścieżki do archiwum Debiana, czyli miejsca na dysku, w którym znajdują się potrzebne do instalacji pliki (opisane w Ładowanie z twardego dysku, Rozdział 6.3). Jeśli masz lokalną kopię archiwum Debiana, możesz podać katalog, w którym się ona znajduje (często /archive/debian). Archiwum można poznać po tym, że zawiera struktury katalogów takie jak debian/dists/potato/main/disks-i386/current Możesz wpisać ścieżkę samodzielnie, lub użyć <...>, co pozwala przeglądać drzewo katalogów.

Następnie system poprosi Cię o wskazanie dokładnego katalogu, który zawiera potrzebne pliki (może on zależeć od Twojej podarchitektury). Zwróć uwagę na to, że system może wymagać istnienia plików (a także podkatalogów, o ile są potrzebne w danym wypadku) dokładnie w podanym katalogu. W czasie szukania plików dbootstrap będzie wypisywał komunikaty na trzeciej konsoli (patrz Używanie powłoki i przeglądanie dziennika systemowego, Rozdział 7.1.1).

Jeśli pojawi się opcja ``domyślnie'', powinieneś/powinnaś jej użyć. W przeciwnym wypadku użyj opcji ''lista'', co pozwoli programowi dbootstrap samodzielnie znaleźć odpowiednie pliki (pamiętaj, że może to zająć dużo czasu, jeśli montujesz system plików przez NFS). Jeśli to się nie uda, możesz spróbować samodzielnie określić dokładny katalog używając opcji ''ręcznie''.

Jeśli instalujesz system z dyskietek powinieneś/powinnaś wsunąć do napędu dyskietkę Rescue Floppy (która prawdopodobnie znajduje się już w napędzie), a następnie dyskietkę Driver Floppies.

Jeśli chcesz zainstalować jądro i moduły przez sieć, możesz do tego celu użyć opcji ``sieć'' (HTTP) lub ``nfs''. Aby tak zrobić, Twoja karta sieciowa musi być obsługiwana przez standardowe jądro (patrz Peryferia i inny sprzęt, Rozdział 2.4). Jeśli nie widać tych pozycji, będziesz musiał/musiała wybrać ``Anuluj'', wrócić do do menu i wybrać krok ``Konfiguracja sieci'' (patrz ``Konfiguracja sieci'', Rozdział 7.14), a następnie ponownie wybrać ten krok.


7.11.1 NFS

Wybierz opcję ``nfs'' i podaj dbootstrap-owi nazwę serwera NFS i ścieżkę. Zakładając, że obrazy dysku ratunkowego i ze sterownikami zostały umieszczone we właściwym miejscu na serwerze, powinny być one dostępne do instalacji jądra i modułów. System plików NFS zostanie zamontowany w katalogu /instmnt. Wskaż lokalizację potrzebnych plików tak jak przy opcji ``partycja'', lub ``zamontowane''.


7.11.2 Sieć

Wybierz opcję ``sieć'' i podaj dbootstrap-owi URL (adres internetowy) archiwum Debiana. Wartość domyślna będzie działała dobrze w większości przypadków. Ścieżka zazwyczaj jest taka sama w przypadku wszystkich oficjalnych serwerów lustrzanych Debiana. Możesz także kazać pobrać pliki przez serwer pośredniczący (proxy).


7.11.3 Główny system plików przez NFS

Jeśli instalujesz system na bezdyskowej stacji roboczej, sieć powinna być już skonfigurowana tak, jak to opisano w ``Konfiguracja sieci'', Rozdział 7.14. Powinieneś/powinnaś widzieć opcję pozwalającą na instalację jądra i modułów z NFS. Wykorzystaj opcję ``nfs'' tak, jak to opisano w powyższym akapicie.

W przypadku innych nośników instalacyjnych może być konieczne podjęcie innych kroków.


7.12 ``Konfiguracja urządzeń PCMCIA''

Instnieje jeden krok alternatywny, przed wybraniem opcji ``Konfiguracja modułów - sterowników urządzeń'', mianowicie ``Konfiguracja urządzeń PCMCIA''. W tym kroku włącza się obsługę urządzeń PCMCIA.

Jeśli posiadasz jakieś urządzenia PCMCIA, ale ich obsługa nie jest Ci potrzebna do instalacji Debiana (np. instalacja z wykorzystaniem karty Ethernet PCMCIA), to nie musisz konfigurować kart PCMCIA w tym momencie. Możesz łatwo skonfigurować i włączyć obsługę kart PCMCIA później, po zakończeniu instalacji. Jednak do instalacji potrzebna Ci będzie karta sieciowa PCMCIA, musisz przeprowadzić ten krok, aby włączyć obsługę PCMCIA przed konfiguracją sieci.

Jeśli chcesz zainstalować obsługę urządzeń PCMCIA, wybierz opcję alternatywną ``Konfiguracja modułów - sterowników urządzeń''. Pojawi się pytanie o typ kontrolera PCMCIA, który posiadasz. W większości przypadków będzie to i82365. W niektórych przypadkach będzie to tcic. Jeśli nie masz pewności, sprawdź typ kontrolera w opisie sprzętu. Zazwyczaj można zostawić kilka następujących po tym pytaniu opcji pustych. Niektóre urządzenia jednak mają specjalne wymagania. Linux PCMCIA HOWTO zawiera wiele informacji, które mogą się przydać w przypadku, gdyby nie działały wartości domyślne.

W niektórych niezwykłych przypadkach może być także konieczne przeczytanie i modyfikacja pliku /etc/pcmcia/config.opts. Możesz otworzyć drugi terminal wirtualny (lewy Alt i F2) i na nim zmodyfikować ten plik a następnie ponownie skonfigurować urządzenia PCMCIA ręcznie przeładowując moduły używając programów insmod i rmmod.

Po prawidłowym skonfigurowaniu i zainstalowaniu obsługi urządzeń PCMCIA powinieneś/powinnaś wrócić i skonfigurować sterowniki urządzeń tak, jak to opisano w następnym rozdziale.


7.13 ``Konfiguracja modułów - sterowników urządzeń''

Wybierz z menu pozycję ``Konfiguracja modułów - sterowników urządzeń'' aby skonfigurować sterowniki urządzeń, czyli moduły jądra.

Program najpierw zapyta Cię, czy chcesz załadować dodatkowe moduły jądra z dyskietki dostarczonej przez producenta sprzętu. W większości przypadków można pominąć ten krok, ponieważ jest on konieczny tylko jeśli w systemie są potrzebne jakieś niestandardowe lub firmowe moduły obsługi urządzeń takich jak na przykład niektóre kontrolery SCSI. Będzie on szukał modułów na dyskietce w katalogach /lib/modules/misc, gdzie misc jest dowolnym działem sterowników jądra. Wszystkie te pliki zostaną skopiowane do katalogu na dysku twardym, dzięki czemu możliwa będzie ich konfiguracja w następnym kroku.

Następnie zostanie uruchomiony program modconf, czyli prosty program umożliwiający ładowanie i usuwanie modułów jądra z poszczególnych działów sterowników.

Zalecamy skonfigurowanie tylko tych urządzeń, które będą niezbędne do przeprowadzenia instalacji, a których jądro nie wykryło samodzielnie. Wiele osób w ogóle nie będzie musiało konfigurować jakichkolwiek modułów jądra.

Może być konieczne na przykład załadowanie sterownika karty sieciowej z działu net, sterownika dysku SCSI z działu scsi, lub sterownika niestandardowego napędu CD-ROM z działu cdrom. Sterowniki urządzeń, które teraz skonfigurujesz, będą ładowane automatycznie przy każdym starcie systemu.

Niektóre moduły mogą wymagać parametrów. Aby zobaczyć jakie parametry dotyczą danego modułu będzie konieczne przeczytanie dokumentacji do danego sterownika.

W każdym momencie po zainstalowaniu systemu możesz zmienić konfigurację modułów przy pomocy programu modconf.


7.14 ``Konfiguracja sieci''

Jeśli system instalacyjny nie wykryje Twojej karty sieciowej, zobaczysz opcję ``Konfiguracja nazwy systemu''. Maszyna musi mieć nazwę, nawet jeśli nie będzie podłączona do żadnej fizycznej sieci komputerowej, lub jeśli połączenie sieciowe będzie zestawiane w dowolnym momencie (np. w przypadku używania modemu).

Jeśli jednak system instalacyjny wykryje urządzenie sieciowe, zobaczysz krok ``Konfiguracja sieci''. Jeśli system nie pozwoli Ci przeprowadzić tego kroku, to znaczy, że nie widzi żadnego urządzenia sieciowego. Jeśli jednak posiadasz kartę sieciową, to prawdopodobnie znaczy, że zapomniałeś/zapomniałaś skonfigurować ją przy kroku ``Konfiguracja modułów - sterowników urządzeń'', Rozdział 7.13. Wróć do niego i zobacz do menu net.

Jeśli po rozpoczęciu kroku ``Konfiguracja sieci'' system wykryje, że posiadasz więcej niż jedną kartę sieciową, zapyta Cię, którą chcesz skonfigurować. Możesz skonfigurować tylko jedną. Po instalacji możesz skonfigurować więcej urządzeń sieciowych — patrz strona podręcznika systemowego interfaces(5).

Jeśli dbootstrap wykryje, że skonfigurowane są urządzenia PCMCIA (``Konfiguracja urządzeń PCMCIA'', Rozdział 7.12), system poprosi Cię o potwierdzenie, że Twoja karta sieciowa jest kartą PCMCIA. Od tego zależy jak będzie wyglądać, i gdzie będzie się znajdować konfiguracja sieci.

dbootstrap zapyta Cię następnie czy chcesz użyć do konfiguracji karty sieciowej urządzenia BOOTP lub DHCP. Jeśli jest to możliwe, powinieneś/powinnaś wybrać ``Tak'', ponieważ pozwoli to na pominięcie ręcznej konfiguracji sieci. Jeśli zobaczysz komunikat ``Sieć została pomyślnie skonfigurowana przy pomocy DHCP/BOOTP.'', możesz przejść do rozdziału ``Instalacja systemu podstawowego'', Rozdział 7.15. W przeciwnym wypadku sprawdź kable i komunikaty na tty3, ewentualnie kontynuuj ręczną konfigurację sieci.

Ręczna konfiguracja sieci polega na udzieleniu odpowiedzi na kilka pytań, które zada dbootstrap. Przydadzą się zgromadzone wcześniej informacje (Potrzebne informacje, Rozdział 3.2). System podsumuje konfigurację sieci i poprosi Cię o potwierdzenie. Następnie będzie potrzebne określenie podstawowego urządzenia sieciowego. Zazwyczaj będzie to ``eth0'' (pierwsza karta Ethernet).

Niektóre szczegóły, które mogą okazać się pomocne, lub nie: program zakłada, że adres IP sieci jest iloczynem bitowym adresu IP systemu i maski sieci. Założy też, że brama jest również serwerem DNS. Jeśli nie możesz znaleźć odpowiedzi na któreś z tych pytań, przyjmij wartości domyślne podane przez program -- możesz je zmienić po zainstalowaniu systemu, modyfikując plik /etc/network/interfaces.


7.15 ``Instalacja systemu podstawowego''

Następnym krokiem jest instalacja systemu podstawowego. Jest to minimalny zbiór pakietów, który udostępnia działający, podstawowy, niezależny system. Ma on mniej niż 70 MB.

Jeśli nie instalujesz systemu z oficjalnej płyty CD, w czasie kroku ``Instalacja systemu podstawowego'' zobaczysz menu urządzeń, z których można zainstalować system podstawowy. Należy wybrać właściwy nośnik instalacyjny. Jeśli instalujesz sytem z oficjalnego CD-ROM-u, pojawi się tylko prośba o wsunięcie płyty do napędu.

Jeśli wybierzesz instalację z systemu plików na twardym dysku lub z nieoficjalnego CD-ROM-u, pojawi się prośba o ścieżkę do pliku http://http.us.debian.org/debian/dists/potato/main/disks-i386/current/base2_2.tgz. Jeśli posiadasz oficjalny nośnik, to wartość domyślna powinna być prawidłowa. W przeciwnym wypadku wpisz ścieżkę do pliku zawierającego system podstawowy, względem punktu montowania urządzenia. Tak jak w przypadku kroku ``Instalacja jądra i modułów systemu operacyjnego'' możesz albo pozwolić programowi dbootstrap wyszukać plik, albo wpisać ścieżkę po zachęcie.

Jeśli wybierzesz instalację z dyskietek, wsuwaj kolejne dyskietki wtedy, gdy o to poprosi dbootstrap. Jeśli jedna z dyskietek jest uszkodzona i nie daje się odczytać, będzie konieczne powtórne utworzenie jej na innej dyskietce i ponowne podanie wszystkich dyskietek. Po przeczytaniu wszystkich dyskietek system zainstaluje przeczytane pliki. Może to zająć 10 lub więcej minut na powolnych komputerach, mniej na szybkich.

Jeśli instalujesz system z NFS, wybierz NFS i kontunuuj. Pojawi się prośba o określenie serwra, zasobu na serwerze i podkatalogu, w którym można znaleźć plik http://http.us.debian.org/debian/dists/potato/main/disks-i386/current/base2_2.tgz. Jeśli masz problemy z montowaniem systemu plików przez NFS, upewnij się czy czas systemowy na serwerze odpowiada mniej więcej czasowi na komputerze, na którym instalujesz system. Możesz zmienić datę na drugim terminalu używając komendy date. Patrz strona podręcznika systemowego date(1).


7.16 ``Konfiguracja systemu podstawowego''

W tym momencie, po skopiowaniu wszystkich plików, które tworzą minimalny system Debian, musisz skonfigurować kilka rzeczy przed uruchomieniem systemu.

Zostanie zadane pytanie o strefę czasową. Jest wiele sposobów aby ją ustawić. Zalecamy przejście do panelu ``Katalogi:'' i wybranie swojego państwa (lub kontynentu). To spowoduje zmianę dostępnych stref czasowych, więc należy przejść do panelu ``Strefy czasowe:'' i wybrać lokalizację geograficzną (tzn. państwo, region lub miasto).

Następnie zostanie zadane pytanie o to, czy zegar systemowy jest ustawiony na czas GMT, czy czas lokalny. Wybierz GMT (tzn. ``Tak'') jeśli na tym komputerze będzie działać tylko Linux, lub inny system zgodny z UNIX-em. Wybierz czas lokalny (tzn. ``Nie'') jeśli będziesz używać poza Debianem również innego systemu operacyjnego. UNIX (Linux nie jest wyjątkiem) zazwyczaj ustawia czas GMT na zegarze systemowym i konwertuje widoczny czas na czas lokalny. Pozwala to systemowi na poprawną zmianę czasu z zimowego na letni i odwrotnie oraz pamiętać o latach przestępnych, a nawet umożliwia użytkownikom zgłoszonym do systemu z innych stref czasowych samodzielnie ustawiać strefę czasową dla własnego terminala.


7.17 ``Przygotowanie Linuksa do uruchamiania z twardego dysku''

Jeśli wybierzesz opcję automatycznego ładowania Linuksa z dysku twardego, a nie instalujesz systemu na maszynie bezdyskowej zobaczysz pytanie o główny sektor ładujący. Jeśli nie używasz programu zarządzającego ładowaniem (a tak prawdopodobnie jest, jeśli nie wiesz co to za program) i nie masz innego systemu operacyjnego na tej samej maszynie, odpowiedz ``Tak'' na to pytanie. Zwróć uwagę, że jeśli odpowiesz ``Tak'', nie będzie możliwe na przykład normalne załadowanie systemu DOS. Bądź uważny/uważna i przeczytaj Reaktywowanie DOS i Windows, Rozdział 8.3. Jeśli odpowiesz ``Tak'', następne pytanie będzie dotyczyło tego, czy chcesz, aby Linux był ładowany automatycznie z dysku twardego po włączeniu komputera. Jeśli odpowiesz ``Tak'', główna partycja Linuksa zostanie oznaczona jako partycja ładowalna -- ta, która zostanie załadowana z dysku twardego.

Zwróć uwagę, że ładowanie wielu systemów operacyjnych to bardzo skomplikowane zagadnienie. Ten dokument nie próbuje nawet opisać różnych programów zarządzających ładowaniem, które mogą się różnić między architekturami, a nawet podarchitekturami. Więcej informacji możesz znaleźć w dokumentacji swojego programu zarządzającego ładowaniem. Pamiętaj: kiedy pracujesz nad ładowaniem systemu ostrożności nigdy za wiele.

Standardowym programem ładującym dla architektury i386 jest ``LILO''. Jest to skomplikowany program oferujące wiele opcji, takich jak ładowanie systemów DOS, NT i OS/2. Prosimy dokładnie przeczytać dokumentację w katalogu /usr/share/doc/lilo/, jeśli masz jakieś szczególne potrzeby. Patrz też LILO mini-HOWTO.

Możesz teraz pominąć ten krok i ustawić partycję ładowalną później, przy pomocy programów fdisk lub activate.

Jeśli coś popsujesz i nie będziesz mógł/mogła załadować DOS-u będzie konieczne użycie komendy fdisk /mbr aby zapisać nowy sektor ładujący DOS. Jednak oznacza to, że nie będziesz mógł/mogła wrócić do Debiana! Więcej informacji na ten temat znajduje się w rozdziale Reaktywowanie DOS i Windows, Rozdział 8.3.

Jeśli instalujesz system na stacji bezdyskowej, ładowanie systemu z lokalnego dysku raczej nie ma sensu, więc krok ten należy pominąć.


7.18 ``Przygotowanie dyskietki startowej''

Dyskietkę startową powinienieś/powinnaś utworzyć nawet jeśli masz zamiar ładować system z twardego dysku, ponieważ może się zdarzyć, że program ładujący zostanie nieprawidłowo zainstalowany na dysku, natomiast dyskietka startowa prawie zawsze będzie działała. Wybierz pozycję ``Przygotowanie dyskietki startowej'' z menu i zgodnie z poleceniem wsuń pustą dyskietkę do napędu. Upewnij się, że dyskietka nie jest zabezpieczona przed zapisem. Kiedy program skończy ją formatować i zapisywać jądro opisz tą dyskietkę ``Dysk startowy'' i zabezpiecz przed zapisem.

Dyskietka ta będzie zawierać jądro i prosty system plików, z poleceniem załadowania systemu z Twojego głównego systemu plików.


7.19 Moment prawdy

Jeśli w napędzie jest jakaś dyskietka, wyjmij ją (chyba że jest to dyskietka startowa, a nie umożliwiłeś/umożliwiłaś ładowania systemu z twardego dysku). Wybierz z menu pozycję ``Zrestartowanie systemu''.

Jeśli system nie chce się załadować, użyj do uruchomienia systemu nośnika, z którego uruchamiałeś/uruchamiałaś instalację (np. Rescue Floppy), lub dyskietki startowej, o ile taką utworzyłeś/utworzyłaś. Jeśli nie użyjesz do tego celu utworzonej dyskietki startowej, będzie konieczne wpisanie specjalnych parametrów ładowania. Na przykład przy ładowaniu zainstalowanego systemu przy pomocy dyskietki Rescue Floppy musisz napisać rescue root=root, gdzie root to Twoja partycja główna, na przykład ``/dev/sda1''.

Debian powinien się załadować i powinieneś/powinnaś zobaczyć komunikaty, które już wcześniej widziałeś/widziałaś podczas ładowania systemu instalacyjnego, a następnie pewną ilość nowych komunikatów.


7.20 Konfiguracja systemu po załadowaniu

Po załadowaniu nowego systemu pojawi się prośba o dokończenie konfiguracji podstawowego systemu i o wybór dodatkowych pakietów do instalacji. Program, który wykonuje te czynności nosi nazwę base-config.

Jeśli chcesz ponownie uruchomić base-config w dowolnym momencie po zakończeniu instalacji, wpisz jako administratow komendę dpkg-reconfigure base-config.


7.21 Hasła MD5

Najpierw zostanie zadane pytanie o to, czy chcesz, aby hasła w tym systemie były szyfrowane przy pomocy algorytmu MD5. Jest to bardziej bezpieczny sposób niż metoda standardowa (zwana ``crypt'').

Wartością domyślną jest ``nie'', ale jeśli nie będziesz potrzebować obsługi NIS, a bardzo zależy Ci na bezpieczeństwie tej maszyny, możesz wybrać ``tak''.


7.22 Obsługa ukrytych haseł

Jeśli nie wybrałeś/wybrałaś wcześniej haseł MD5, to system zapyta, czy hasła mają być ukryte (ang. shadow passwords). Dzięki temu system jest nieco lepiej zabezpieczony. W przypadku systemu bez ukrytych haseł, hasła są umieszczone (w zaszyfrowanej postaci) w pliku /etc/passwd, który wszyscy mogą przeczytać. Ten plik musi być czytelny dla wszystkich, ponieważ zawiera niezbędne dla użytkowników informacje, na przykład przyporządkowuje numerom użytkowników ich nazwy. Dlatego ktoś może wykorzystując ten plik przeprowadzić atak ``brutalnej siły'' (ang. brute force attack) (tzn. przeprowadzić automatycznie test wszystkich możliwych kombinacji znaków w haśle) i odgadnąć hasła.

Jeśli hasła są ukryte, to przechowuje się je w pliku /etc/shadow, który może czytać i modyfikować tylko administrator, a czytać tylko członkowie grupy ``shadow''. Dlatego zalecamy użycie ukrytych haseł.

Konfigurację systemu ukrytych haseł można przeprowadzić przy pomocy komendy shadowconfig. Po instalacji można przeczytać plik /usr/share/doc/passwd/README.debian.gz, który zawiera więcej informacji.


7.23 Ustawianie hasła administratora

Konto root, czasem nazywane też super-użytkownik omija wszystkie zabezpieczenia w systemie. Powinno się go używać wyłącznie do czynności administracyjnych i przez jak najkrótszy czas.

Hasło powinno mieć długość od 6 do 8 znaków i powinno zawierać zarówno małe jak i duże litery a także znaki przestankowe. Przy ustawianiu hasła administratora należy zwrócić szczególną uwagę, ponieważ użytkownik tego konta posiada wszystkie uprawnienia. Należy unikać słów ze słownika i jakichkolwiek prywatnych informacji, które można by odgadnąć.

Jeśli ktokolwiek powie Ci, że potrzebuje hasła administratora, bądź ostrożny/ostrożna. Normalnie nie powinno się ujawniać tego hasła, chyba że maszyną administruje więcej niż jeden człowiek.


7.24 Tworzenie zwykłego użytkownika

System zapyta Cię, czy utworzyć w tym momencie konto zwykłego użytkownika. Powinno ono być Twoim zwykłym kontem do użytku na codzień. Nie powinno się używać konta administratora jako konta osobistego.

Dlaczego nie? Jednym z powodów jest fakt, że dzięki uprawnieniom administratora można trwale uszkodzić system. Innym powodem jest fakt, że można niechcący uruchomić konia trojańskiego -- program, który za plecami użytkownika wykorzystuje jego uprawnienia aby złamać zabezpieczenia systemu. Więcej szczegółów na ten temat można znaleźć w dowolnej książce na temat bezpieczeństwa systemów UNIX.

Nadaj nowemu kontu dowolną nazwę, która nie wykorzystuje polskich znaków diaktrytycznych. Jeśli, dajmy na to nazywasz się Jan Nowak, możesz użyć na przykład nazwy ``nowak'', ``jan'', ``jnowak'' lub ``jn''. Zostanie także wyświetlona prośba o podanie pełnej nazwy oraz hasła dla tego użytkownika.

Jeśli będziesz chciał/chciała dodać użytkownika w dowolnym momencie po zakończeniu instalacji, użyj komendy adduser.


7.25 Konfiguracja PPP

Następnie base-config zapyta Cię, czy chcesz instalować resztę systemu przez połączenie PPP. Jeśli instalujesz system z CD-ROM-u i/lub Twój system jest podłączony bezpośrednio do sieci, możesz spokojnie odpowiedzieć ``nie'' i pominąć ten rozdział.

Jeśli odpowiesz ``tak'', zostanie uruchomiony program pppconfig, który pomaga skonfigurować PPP. Pamiętaj, aby odpowiedzieć ``provider'' kiedy zada Ci pytanie o nazwę połączenia modemowego.

Przy pomocy programu pppconfig można przeprowadzić bezproblemową konfigurację PPP. Jednak jeśli nie będzie działać w Twoim przypadku, poniżej znajdują się dokładniejsze informacje.

Aby skonfigurować połączenie PPP musisz znać podstawy przeglądania i edycji plików w Linuksie. Do przeglądania plików można użyć programu more, a zmore do przeglądania plików skompresowanych z rozszerzeniem .gz. Aby przejrzeć plik README.debian.gz, wpisz komendę zmore README.debian.gz. System podstawowy zawiera dwa edytory: ae, który jest bardzo prosty w użyciu, ale nie ma wielu opcji, a także elvis-tiny, ograniczony klon programu vi. Później można zainstalować wiele innych edytorów i przeglądarek, takich jak nvi, less i emacs.

Zmodyfikuj plik /etc/ppp/peers/provider i zamień ``/dev/modem'' na ``/dev/ttyS#'', gdzie # oznacza numer portu szeregowego. W Linuksie porty szeregowe liczy się od zera. Pierwszy port szeregowy (tj. COM1) to /dev/ttyS0 w Linuksie. Kolejnym krokiem jest modyfikacja pliku /etc/chatscripts/provider i wstawienie numeru telefonu dostarczyciela usług internetowych (ISP), nazwę użytkownika i hasła. Prosimy nie usuwać ``\q'', które poprzedza hasło. Dzięki temu hasło nie pojawi się w plikach dziennika.

Wielu dostarczycieli używa PAP lub CHAP w celu zalogowania zamiast uwierzytelniania w trybie tekstowym. Niektórzy używają obu trybów. Jeśli Twój ISP wymaga PAP lub CHAP, wymagana jest inna procedura.[7] Wykomentuj wszystko poniżej komendy wyboru numeru (linii zaczynającej się od ``ATDT'') w pliku /etc/chatscripts/provider, zmodyfikuj plik /etc/ppp/peers/provider tak jak to opisano powyżej i dodaj linię user nazwa, gdzie nazwa oznacza nazwę użytkownika u ISP, z którym próbujesz się połączyć. Następnie zmodyfikuj plik /etc/ppp/pap-secrets lub /etc/ppp/chap-secrets i wpisz tam swoje hasło.

Będzie jeszcze konieczna modyfikacja pliku /etc/resolv.conf i dodanie adresów IP serwerów nazw (DNS) dostarczyciela. Linie w /etc/resolv.conf mają następujący format: nameserver xxx.xxx.xxx.xxx gdzie znaki x oznaczają numer IP. Można także dodać opcję usepeerdns do /etc/ppp/peers/provider, dzięki czemu system automatycznie wybierze odpowiednie serwery DNS, korzystając z informacji podawanych zazwyczaj przez zdalny system.

Jeśli Twój dostarczyciel nie używa sekwencji logowania innej niż większość innych ISP, to wszystko jest gotowe! Rozpocznij połączenie PPP używając komendy pon jako root. Można sprawdzić jego stan przy pomocy komendy plog, a zerwać komendą poff.

Więcej informacji na temat konfiguracji PPP w Debianie można znaleźć w pliku /usr/share/doc/ppp/README.Debian.gz.


7.26 Usuwanie pakietów PCMCIA

Jeśli nie używasz urządzeń PCMCIA, możesz usunąć w tym momencie odpowiednie pakiety. Dzięki temu start systemu będzie przebiegał w czystszy sposób. Dzięki temu będzie także łatwiej wymienić jądro (PCMCIA wiąże ze sobą wersje sterowników PCMCIA, modułów jądra i samego jadra.).


7.27 Konfigurowanie programu APT

Najczęstszym sposobem instalacji pakietów w systemie jest użycie programu apt-get z pakietu apt.[8] Jednak aby użyć APT-a, należy go wcześniej skonfigurować, aby wiedział skąd ma pobrać pakiety. Można do tego celu użyć pomocniczego programu apt-setup.

Następny krok konfiguracji polega na podaniu APT-owi miejsc, w których może znaleźć pakiety do instalacji. Można to zrobić w każdej chwili po zakończeniu instalacji uruchamiając program apt-setup lub ręcznie modyfikując plik /etc/apt/sources.list.

Jeśli instalujesz system z oficjalnego CD-ROM-u, to powinien on zostać automatycznie skonfigurowany jako źródło APT-a bez zadawania żadnych pytań. Będzie można to rozpoznać po tym, że CD-ROM będzie przeszukiwany, a następnie program zapyta czy masz kolejną płytę. Jeśli masz zestaw kilku płyt — a tak jest w przypadku większości osób — to powinieneś/powinnaś podać je wszystkie po kolei do przeszukania.

Jeśli nie używasz oficjalnego CD-ROM-u, pojawi się prośba o podanie źródła pakietów: FTP, HTTP, CD-ROM lub lokalny system plików. Jeśli używasz oficjalnego CD-ROM-u, możesz dojść do tego kroku prosząc program o dodanie innego źródła pakietów.

Należy pamiętać, że można mieć kilka źródeł APT-a, nawet dla tego samego archiwum Debiana. apt-get automatycznie wybierze pakiety z najwyższym numerem wersji z wszystkich dostępnych. Lub jeśli na przykład masz dwa źródła: CD-ROM i serwer HTTP, to APT automatycznie pobierze pakiety z CD-ROM-u, a na serwer sięgnie tylko po te, których wersje są nowsze niż na płycie. Jednak nie jest dobrze dodawać zbyt wiele źródeł w sieci, ponieważ wydłuży to czas sprawdzania nowych wersji.


7.27.1 Konfigurowanie sieciowych źródeł pakietów

Jeśli masz zamiar zainstalować resztę systemu z sieci, zalecamy opcję ``http''. Protokół także jest do przyjęcia, ale często wolniej nawiązuje połączenia.

Dla każdego ze źródeł pakietów pojawi się pytanie o to, czy chcesz używać oprogramowania ``non-US''. Zazwyczaj powinno się odpowiedzieć ``tak'', ponieważ w przeciwnym wypadku nie będzie możliwe zainstalowanie oprogramowania kryptograficznego, takiego jak popularny program ssh.

Następnie pojawi się pytanie o to, czy chcesz używać oprogramowania ``non-free''. Chodzi tutaj o oprogramowanie komercyjne lub inne, którego licencja nie zgadza się z Wytycznymi Debiana dotyczącymi oprogramowania wolnodostępnego. Można tutaj odpowiedzieć ``tak'', ale powinno się upewnić, czy używa się tych programów zgodnie z ich licencją.

Następny krok konfiguracji sieciowych źródeł pakietów polega na podaniu kraju, w którym znajduje się dana maszyna. W zależności od wybranego kraju zostanie podana lista serwerów należących do sieci oficjalnych serwerów lustrzanych Debiana. Zazwyczaj dobrze jest wybrać maszynę znajdującą się najwyżej na liście, ale każda z nich powinna działać.

Jeśli został wybrany protokół HTTP, zostanie zadane pytanie o serwer pośredniczący (proxy). Jest to opcja niezbędna ludziom za firewall'ami, w sieciach wewnętrznych firm itp.

Wreszcie zostanie przetestowane dane źródło sieciowe. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, zostanie zadane pytanie o to, czy chcesz dodać jeszcze jedno źródło.


7.28 Instalacja pakietów: prosta czy zaawansowana

Zostanie zadane pytanie, czy chcesz zainstalować pakiety w sposób prosty, czy w bardziej skomplikowany, ale umożliwiający dokładniejszą kontrolę. Zalecamy wybranie prostej metody, ponieważ zawsze można później użyć bardziej skomplikowanej.

Instalacja prosta polega na uruchomieniu przez base-config programu tasksel. Instalacja zaawansowana polega na uruchomieniu programu dselect. Oba te programy można uruchomić samodzielnie aby zainstalować więcej pakietów. Jeśli będziesz chcieć zainstalować pojedynczy pakiet, wpisz po prostu komendę apt-get install pakiet, gdzie pakiet to nazwa pakietu, którego potrzebujesz.


7.29 Prosty wybór pakietów - instalator zadań

Jeśli wybierzesz prostą instalację, znajdziesz się w programie instalacji zadań (tasksel). Dzięki niemu możesz wybrać spośród kilkunastu gotowych zestawów pakietów oferowanych przez Debiana. Zawsze możesz wybrać, które dokładnie pojedyncze pakiety chcesz zainstalować - służy do tego program dselect, opisany poniżej. Może być to jednak czasochłonne zadanie przy około 3900 dostępnych w Debianie pakietach!

Dlatego istnieje możliwość wyboru zadań. Reprezentują one zadania lub czynności, które można wykonywać na danej maszynie, na przykład ``Samba'' oznaczająca serwery SAMBA lub ``GNOME Desktop'' oznaczające środowisko GNOME.

Możesz podświetlić każde z zadań i wybrać ``Informacja na temat zadania'' aby zobaczyć więcej informacji na temat danego zadania. Znajduje się tam m. in. lista pakietów wchodzących w skład danego zadania oraz jego rozszerzony opis.

Kiedy zakończysz wybór zadań wybierz ``Zakończ''. W tym momencie zostanie uruchomiony program apt-get i zostaną zainstalowane wybrane przez Ciebie pakiety. Zostanie pokazana ilość pakietów do instalacji oraz rozmiar pakietów, które zostaną pobrane z sieci.

Użytkownikom należą się tutaj dwa ostrzeżenia. Po pierwsze, z 3900 pakietów dostępnych w Debianie tylko niewielki procent jest objęty ``zadaniami''. Aby zobaczyć informację na temat innych pakietów, można użyć komendy apt-cache search słowo, aby poszukać pakietów związanych z danym słowem (patrz strona podręcznika apt-cache(8)), lub uruchomić opisany poniżej program dselect.

Po drugie niektóre z tzw. standardowych pakietów nie są instalowane domyślnie. Z tego powodu niektóre programy, które uważamy za podstawowe w systemie Linux mogą nie być zainstalowane.[9] Aby zainstalować te programy wystarczy uruchomić program przy pomocy komendy tasksel -s, nie wybrać żadnych pakietów, a następnie wybrać ``Zakończ''.


7.30 Zaawansowany wybór pakietów przy pomocy programu dselect

Po wybraniu opcji zaawansowanego wyboru pakietów zostanie uruchomiony program dselect. Przed użyciem tego programu należy przeczytać podręcznik dselecta. dselect pozwala wybrać pakiety do zainstalowania w sytemie. Jeśli posiadasz CD-ROM lub dysk twardy zawierający pakiety, które chciałbyś/chciałabyś zainstalować, lub jeśli masz łącze z Internetem, możesz go użyć. Jeśli jednak wcześniej musisz przenieść pakiety na swój system, możesz zamknąć dselect i uruchomić go ponownie w dowolnym innym momencie.


7.31 Zgłaszanie się do systemu

Po zainstalowaniu pakietów pojawi się zachęta do zgłoszenia się do systemu. Zaloguj się na prywatne konto używając wybranego hasła. System jest gotowy do użytku.


[ powrót ] [ Spis treści ] [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] [ dalej ]

Instalacja Debiana GNU/Linux 2.2 dla architektury Intel x86

version 2.2.27, 14 October, 2001
Bruce Perens
Sven Rudolph
Igor Grobman
James Treacy
Adam Di Carlo
tłumaczenie: Marcin Owsiany porridge@pandora.info.bielsko.pl