Edycje Debiana

Debian zawsze aktywnie opiekuje się przynajmniej trzema edycjami: stabilną, testową i niestabilną.

stabilna
Edycja stabilna zawiera ostatnią oficjalnie wydaną dystrybucję Debiana.

Jest to wydanie przeznaczone do użytku produkcyjnego.

Obecną stabilną edycją jest wersja 10, o nazwie kodowej buster. Została ona wydana po raz pierwszy jako 10 dnia 6. lipca 2019r, a jej ostatnia aktualizacja — wersja 10.1 — została wydana 7. września 2019r.

testowa
Edycja testowa zawiera pakiety, które nie zostały jeszcze przyjęte do edycji stabilnej, ale oczekują na przyjęcie. Główną zaletą używania tej dystrybucji są nowe wersje zawartych w niej programów.

Więcej informacji na temat tego czym jest edycja testowa i jak zmienia się w stabilną zawiera Debian FAQ.

Obecną testową edycją jest bullseye.

unstable

Edycja niestabilna jest miejscem, w którym zachodzi rozwój Debiana. Ogólnie mówiąc, używają jej deweloperzy i ci, którzy lubią ryzyko. Zalecane jest, aby użytkownicy edycji niestabilnej zapisali się na listę debian-devel-announce w celu otrzymywania powiadomień o ważniejszych zmianach, np. o aktualizacjach które mogą być uszkodzone.

Edycja niestabilna zawsze nosi nazwę sid.

Cykl życia edycji

Debian regularnie wydaje nowe wersje stabilne. Użytkownicy mogą oczekiwać 3-letniego pełnego wsparcia dla każdego wydania oraz 2-letniego, dodatkowego wsparcia LTS (Long Term Support).

Więcej informacji znajduje się na stronach Wiki dotyczących Wydań Debiana oraz Debiana LTS.

Lista edycji

Strony www na temat przestarzałych edycji są pozostawione bez zmian, ale same edycje dostępne są tylko w osobnym archiwum.

Jeśli chcesz dowiedzieć się skąd biorą się te nazwy kodowe, zobacz Debian FAQ.

Spójność danych w wydaniach

Spójność danych jest gwarantowana cyfrowo podpisanym plikiem Release. By mieć pewność, że wszystkie pliki w wydaniu należą do niego, sumy kontrolne wszystkich plików Packages są skopiowane do pliku Release.

Podpisy cyfrowe dla tego pliku są przechowywane w pliku Release.gpg, przy użyciu bieżącej wersji klucza do podpisywania archiwów. Dla edycji stabilnej i przestarzałej stabilnej dodatkowy podpis jest generowany ręcznie przy pomocy osobnego klucza specjalnie wygenerowanego dla danej edycji przez członka zespołu zarządzania wydaniem stabilnym.